Bütün sorun, perdeyi kaldırıp öbür tarafa geçmek. Peki, neden titremeli, neden tereddüt etmeli ?
Perdenin arkasında ne olduğu bilinmediği için mi ?
Bir daha geri dönülmediği için mi? Yoksa, bilmediğimiz şeyleri korkunç ve karanlık görmenin ruhumuzun bir özelliği olmasından mı ?
Vaktiyle duygular içinde yüzen, her adımda kendine bir
cennet yaratan, bütün dünyayı sevgi ile kucaklayacak bir kalbi olan ben değil miydim? Bu kalp şimdi
ölü. Artık coşmuyor o. Gözyaşlarım kurudu
Asla yılmamalı. Yolunun üstüne bir dağ çıkan yolcu gibi olmalı . Şüphesiz, bu dağ olmasaydı yol daha rahat, daha kısa olurdu. Ama madem ki dağ vardır, onu aşmak gerek.