Ama yine de korkmuşlardı. Çünkü bu aşamaya kadar gelen çocukların hepsi özeldi; hayatları boyunca başarıdan başarıya koşmuşlardı ama bu sefer önlerinde gerçekten büyük bir engel vardı.
Aşıp aşamayacakları meçhul bir engel. İşte bu engeli aşamama korkusu, onları tırmanmaya başlamaktan bile alıkoymuştu. Gerçekten çok ilginçti; bunca başarıya imza atmış, potansiyelleri oldukça yüksek olan gençler bile başarısızlıktan delicesine korkuyorlardı.
Bugünkü huzur reçetem : sevdiğin bir bitki çayı, mumu(ateşi) ara ara izleyip farkındalıklı nefes alışverişleri, ince bir battaniye ve hayatındakilere şükretme.
Çocukları uyutmanın en güzel yollarından biri hikâyeler anlatmaktır. Sistem de aynısını yapar, bizleri uyutmak için hikâyeleri kullanır. Hikâye hep aynıdır: olanaksızlıklarına rağmen binbir zorlukla, inatla mücadele ederek tüm engelleri aşmış ve başarıya ulaşmış bireylerin motive edici macerası. Oysa başarıya giden yol kazananlardan çok kaybedenlerin bedenleri ile doludur. Ama kaybedenlerden hikâyesini kimse anlatmaz; kazananların hikâyelerini ise en parlak ışıkların odağında, ekranlardan gözümüze sokarlar.