Tanrının sevdiği insan milyonlarca derisi olan soğana benzer. İlk katmanı atmak sözcüklerin ötesinde acı verir, bir sonraki daha az ...takı acı hazza ve haz her seferinde biraz daha büyüyerek esrimeye dönüşüceye dek. Ondan sonra ne haz kalır nede acı, sadece ışığa teslim olan karanlık kalır. Ve karanlık çekilince yara gizlendiği yerden çıkar; o yara ki insandır. İnsanın ışıl ışıl parlayan sevgisidir. Yitmiş olan kimlik geri kazanılır. İnsan o açık yaradan , çok uzun zamandır içinde yaşadığı mezardan çıkıp yürür.