Küller İçinde Anne
Bir şehir yangın içinde, gökyüzü kurşun gri,
Ellerin dualar taşır, sesin yankılanır belli.
Sana düşen hep direnmek, gözlerin umutla dolu,
Bir bahar görmeden büyür çocuklar, toy ve yoksul.
Yollar taşlarla örtülü, ama sen yürürsün yine,
Küçük avuçları sararsın, korkuyu sıyırıp sine.
Bir masal anlatır gibi, hüzne sakladığın cümle,
Gözlerinde bir deniz var, karışmış gözyaşı ve hile.
Evlerin duvarları yıkık, pencerelerde yas var,
Fakat senin yüreğin tükenmez, her şafakta bir karanlık var.
Zeytin dalları kırılmış, bahçelerde ses yok,
Fakat anneler bilir ki umut, hiçbir zaman solmaz çok.
Ellerin nasır içinde, kucağında bir dünya yükü,
Senin ninnin yankılanır, ıssız gecenin orta günü.
Ne kadar düşse de şehir, ne kadar çökse de zaman,
Bir annenin sevgisi, her enkazdan doğacak olan.
Ve bil ki, ey direnen ruh, ey acıyı taşıyan kadın,
Dünya unutsa da seni, gökyüzü unutmaz adın.
Rüzgâr taşır fısıltını, dalgalar anlatır sesini,
Çünkü bir annenin sevgisi, karanlığa dökülmüş ışık gibidir.