Diyojen
@AgoradaDionysos
Kitapların dostluğunda yaşayan, insan kalabalığından uzak duran bir yolcu.
insan sevmiyorum..
hiçbir çağa uygun değilim, bütün çağlara ve yaşamış bütün insanlara küfürlerimi sunuyorum...
bir saat önce pavyonda yazıldı...1000Kitap
Mutlu değilim.
Bunu bir sitem gibi söylemiyorum artık,
bir kapıyı çalar gibi de değil,
kimse duysun diye değil,
yalnızca içimde hâlâ konuşabilen son yer
bunu fısıldadığı için söylüyorum.
Mutlu değilim.
Dünya yansa,
şehirler birer birer kül olsa,
insanların o sahte telaşı,
o parlatılmış yüzleri,
o iyiyim yalanları,
o hiçbir yere varmayan kalabalıkları
bir akşamüstü rüzgârıyla savrulup gitse,
belki içimde bir şey ilk kez susar.
Belki daha mutlu olurdum.
Yangına sevindiğimden değil,
zaten çoktan yanmış birinin
dışarıdaki ateşi görünce
nihayet kendine benzeyen bir dünya bulmasından.
Benim içimde uzun zamandır
sessiz bir kıyamet var.
Kimse görmüyor.
Kimse duymuyor.
Reklam
“Ne olursa olsun, savaş boktan bir şey. Savaştan daha bok bir şey yoktur şu dünyada, ondan
daha bokunu görmedim ben.”
“Önemli olan,” dedi, “insanın, ben gerçekten yaşadım, diyebilmesi. Ben otuz altı yaşındayım, yaşamımda çok da eğlenceli günler olmadı doğrusu. İyi günüm oldu, kötü günüm oldu.
Ama yaşadım. Beni kıyma gibi parça parça doğrayabilirler, ama benim yaşamış olmama engel olamazlar.”
Reklam