Yasin
@Agusthoo
29 Mart
20 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
15 bölümden oluşan ve her bölümün sonunda diğer bölümü de okuyayım isteğiyle bir çırpıda bitirmeniz muhtemel.
Sanki tiyatro seyredercesine bir his bırakan. Hatta, acaba tiyatrosu oynanmış mı ya, diye araştırdığım ama oynanmayan ki keşke tiyatrosu oynansa izlemesi ne zevkli olur dediğim kitap.
Kitaptaki karakter olan Zina’nın her ne kadar Ruslar için ne anlama geldiğini bilmesem de biz Türkler için bu ismin olması da pek manidar olmuş o da ayrı mesele.
Ha bir de Dostoyevski’nin nerdeyse kitabın başından sonuna kadar Shakespeare’ye giydirip durmasına da hiç Shakespeare okumamış olmama rağmen anlam veremedim desem yalan olur ama bu kadar niye kurulmuş Dostoyevski onu anlamadım :)
Reklam
Dünün pişmanlığını; geleceğin kaygısını hafızanızdan bi nebze sildiren. Şimdinin kıymetini anlamanızı ve artık ömrünüz boyunca trenlere çok farklı bi bakış açısıyla bakmanızı sağlayacak otobiyografik kitap.
Öte yandan pek fazla merak uyandıran aman aman elden düşürmeyerek okunası bir kitap mı?? Tartışmaya açık tabii ki. Bu durumun üslupla bi alakası yok tabii, aksine sanki bir sohbet havasında yazıldığı için yormuyor, akıcı.
Ne yazık ki hasta değildim...
Okurken çocukluk anılarıma götüren ve bana Saddam Hüseyin’in bir bayram arifesinde asılışını hatırlatan kitaptır.
Şahsi fikrime gelecek olursak. Açıkcası kendimi bir idam mahkumu olarak hissedemedim. O empatiyi kuramadım, belki benden belki de yazarın anlatış tarzından kaynaklı bir durum. Lakin anlattığı konu ve verilmek istenen mesaj olarak gayet başarılıydı ki Hugo’nun da asıl amacı kendinizi bir idam mahkumu olarak hissetmeniz değil de verilmek istenen mesaj doğrultusunda bir sonuç çıkarımının yapılmasını istediği kanaatindeyim.
“Spoiler Yoktur”
Kitapta çok fazla karakter olduğu için ilk 15-20 sayfasında kafanız karışabilir buna aldırmayın zamanla çözülüyor ama bir o kadar da bu ilk sayfaları dikkatli okumaya çalışın ki kitabın sonlarına doğru o kısımları birleştirmeniz gereken anlar olacak.
Kitaba değinecek olursam... kilometreler de aşılsa kıtalar da geçilse bazı şeylerin aslında büyük oranda aynı olduğunu hissettiriyor. Bunların neler olduğunu okuduğunuz zaman çıkarabileceğinizi düşünüyorum.
Byelkin adı altında Puşkin tarafından yazıldığını düşündüğüm öyküler derlemesi.
Klasik Türk filmi finallerini andıran Tipi ve Atış öykülerinin finali ne kadar bana tanıdık gelse de içinden en beğendiğim Atış öyküsü oldu. Bunun dışında Liza karakteri eğlendirdi doğrusu :)
Reklam