Yasin
@Agusthoo
15 bölümden oluşan ve her bölümün sonunda diğer bölümü de okuyayım isteğiyle bir çırpıda bitirmeniz muhtemel.
Sanki tiyatro seyredercesine bir his bırakan. Hatta, acaba tiyatrosu oynanmış mı ya, diye araştırdığım ama oynanmayan ki keşke tiyatrosu oynansa izlemesi ne zevkli olur dediğim kitap.
Kitaptaki karakter olan Zina’nın her ne kadar Ruslar için ne anlama geldiğini bilmesem de biz Türkler için bu ismin olması da pek manidar olmuş o da ayrı mesele.
Ha bir de Dostoyevski’nin nerdeyse kitabın başından sonuna kadar Shakespeare’ye giydirip durmasına da hiç Shakespeare okumamış olmama rağmen anlam veremedim desem yalan olur ama bu kadar niye kurulmuş Dostoyevski onu anlamadım :)
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Dünün pişmanlığını; geleceğin kaygısını hafızanızdan bi nebze sildiren. Şimdinin kıymetini anlamanızı ve artık ömrünüz boyunca trenlere çok farklı bi bakış açısıyla bakmanızı sağlayacak otobiyografik kitap.
Öte yandan pek fazla merak uyandıran aman aman elden düşürmeyerek okunası bir kitap mı?? Tartışmaya açık tabii ki. Bu durumun üslupla bi alakası yok tabii, aksine sanki bir sohbet havasında yazıldığı için yormuyor, akıcı.
