özlem
@Agustosmevsimi
Çocuklar Vatandır. Vatanına Sahip Çık.
Ahmet Minguzzi ve Nice Ahmetler Bizim<3
Şu anda okuduğu kitaplar
Nefsin utanması çok mühimdir. “Tövbe” denilen şey nefsin utanması için emrolunmuş ve mezar kapısına kadar tövbe kapısı daima açık olduğu kelâmullah ile haber verilmiştir. Böylelikle nefsini kötüleme. Ona kabahat yükleme. Onu seninle cesedin arasına görünmez sûrette koyana bırak...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanda: cesed, nefis, ruh denilen kelimelerin ifade ettiği meseleler vardır. Cesed: ruhun oturduğu ve hünerlerini gösterdiği meçhullerin meçhulü ilâhî bir âlet, bir makina...
Malzemesinin esası toprak... Canlılık, bunun bir intizam içinde işlemesi. Bu işleyen makinaya muvakkat gönderilmiş ve hünerlerini izhar için “Ruh” oturtulmuş. İşleyen bu cesedle (ki cesed arza aittir). Onunla (ruhun, cesedi arzularla) mücadelesi uyuşamaması “nefis” denilen nesnedir. Daima mücadele var aralarında. Bu mücadeleyi asgariye indirmek için usuller, kaideler bildirilmiştir. Cesedi nefisten ayırmak ve ruhla arkadaş yapmak... “En büyük mücadele nefs iledir!” buyurmuş. Kim? Resûlü Ekrem... “Nefsini bilen Rabbini bilir.”
Nefis imkân âlemine mütehammildir. Yani oranın kanunlarına dayanabilecek şekildedir, demektir. Kudret âlemine ne cesed, ne Hayy, ne nefis tahammül edemez. Ancak emir âleminden olan ruh, bu kudret âlemine ait olduğundan mütehammildir. Bundan dolayı nefsin ruha tabi’ olması gerekir.
Tabiat dediler şimdi doğa diyorlar. Tabiat: Var olan herşeyin işlemesi, nizamı. Doğa bir şeyden doğma mânâsınadır. Yoktan vücud bulduğunu haykırıyor bu kelime. Hâlbuki bu sözcük içinde bilmeden tasdik gizli... Bu kelimeler ezelle ve ebed arasında var olan şeylerin idrak hudududur.