Hayat, iyileşmek ve kötüleşmek, sonra tekrar iyileşmek üzerine kurulu, o yüzden kötüleşmek de hayatın doğal bir parçadı ve bununla baş etmeyi öğrenmeliyim
Toplumumuz yas tutmakta çok kötü. Belki de saygı duymak konusunda başarısızdır. Bazıları, kendi ölümlerini seçenleri günahkar, başarısız ya da pes eden ezikler olarak nitelendiriyorlar. Sonuna dek yaşamak gerçekten her koşulda bir başarı mıdır? Hayat denen oyunda gerçek anlamda bir kazanma ya da kaybetme olabilirmiş gibi.
Arkada kalanların üzüntüsünü hayal etmek mümkün değil ama hayat insana ölümden daha çok acı çektiriyorsa, hayatlarına son verme kararlarına saygı duymamız gerekmez mi?