Annemle babam hem kırılganlar hem de birer süper kahramanlar. Hata yaptıkları da oluyor, isabetli davrandıkları da. Büyüyünce Sofía olmak istiyorum, tıpkı denizin bana öğütlediği gibi, ama umarım azıcık bile olsa onlara benzerim.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Neye hazırlanacakmışım? Hayatımı sevmediğim şeyler yaparak geçirip bütün eğlenceyi kaçırmaya mı? Buruk bir yaşam geçirmeye mi? Kendi kendime bir hapishane inşa etmeye mi?
"Harika, little boy. Işığı tamamen emen kara delikler gibisiniz. Siz kum tepelerinde oynar ve gülüşürken ışığın tek amacı sizi aydınlatmaktı. O anda dünya bir tek sizin için vardı."
"Fotoğraflarda her şey bellidir. Ben belli olanla ilgi lenmiyorum. Her şeyin özünü görmek istiyorum. Bu yüzden ışığın peşindeyim. İstediğim bir hatıra da değil. Belli bir ânı yaşamak istiyorum."
Baba
"Canavarın tekiyle yaşamak yerine köprü altında yaşamayı yeğlerdim," diye yanıtladım.