Tanrı'yı çocuk aklımla elbette kaba bir biçimde algılıyordum, ama dedemin Tanrısı korku, antipati uyandırıyordu bende: hiç kimseyi sevmiyordu çünkü, sert bakışlarla izliyordu insanları; insanda her şeyden önce kötüyü, kini, günahı arıyordu. Onun insana güvenmediği, insanın her zaman tövbe etmesini istediği belliydi. İnsanı hep cezalandırmak istiyordu.
**
Büyükannemin Tanrısı, yaşayan her şeye öylesine sevecendi, yakındı! Ve elbette şu soru da huzursuz etmiyor değildi beni: Nasıl oluyordu da, dedem bu iyi yürekli Tanrıyı göremiyordu?
Sayfa 122 - Can yayınları