“Bir daha sövme bu şehre, Firuze.”
“Niye?”
“Sen özlemezsin ama o belki de senin en kara ayazını bile özlemiştir,” dedi.
“Dahi özlemiş midir?” dedim. “Geldiğimden beri bir kere bile yüzüme gülmedi.”
“Daha önce sebebi olduysan demek ki.”
***
“Allah‘A emanet ol vakit,” dedim. “Yüreğine hiç acı değmesin.”
“İmkanı yok, Firuze.”
“Olsun,” “İmkanı olsun.”
“Firuze!” “Ben hep ölümüm ellerinden olacak gibi hissederim,” “Bunun sebebi ihanet olmasın.” “Yoksa ne kendime ne de sana acırım.”