Ahmet Engin
@AhmetEngin
Kitaplarda kendimize rastladığımızı sandığımız yerlerin altını çizeriz. "Denginiz değilim efendim dengesizim."
Küçük umutlardan, büyük hayaller yaratma atolyesinde mutlak işçi.
Kitapçı Çırağı
29 Eylül
49 okur puanıAğustos 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·264 syf.·
2019 4. kitabı
Bulantı, Jean-Paul Sartre'ın 1938 yılında yayımlanan edebiyat alanındaki ilk yapıtıdır. Roman, 20. yüzyılın en önemli eserlerinden biri olarak kabul edilir.
Kitap hakkındaki yorumuma geçmeden önce, düşündüğüm, sorguladığım beyimde vidalamış olduğum bir şeylere değinmek istiyorum.
Bir kaçımızın yaptığı gibi varlığı sorgulamak.
İnsanların içinde olmak, insanlara bakmak, nesnelere dokunmak,
Tüm bu olanlara bir anlam verememek.
Acaba bu insanın kendisinin niçin dünyaya geldiğinin bir fikri var mı ?
Geleceği hakkında ki düşünceleri,
Neden bu insanın on yıl sonranın planlarını yaptığı, bunlara kim anlam verebilir ki ?
Acaba her şey varoluşun saçmalığı mı
Bu gidişat nereye gidiyor ?
Bilemedim tüm bunları...
Kitaba gelmek istiyorum.
Kitabı okuyan bir çoğu kişi kitabın çok ağır olduğunu belirtmiş. Lâkin ben böyle bir ağırlığa denk gelmedim.
Sanırım bunların tek nedeni, kitabı okurken sorduğumuz bir kaç sorunun cevabını alıpta, anlamaya çalışmak,
Kitabın içinde kaybolmak.
Doğrudur kitap zaman zaman iter okuru, bir çoğumuz eminim bunu yaşamıştır.
Lâkin bir daha eline aldın mı bırakma beni diyor.
Kitabı okurken kendimi zaman zaman mutlu hissetmemiştim, zaman zaman olmadı bence ne yalan söyleyeyim. Kitabı okurken kendimi mutlu hissetmiyordum.
Ama güzel bir yânı da vardı, mutlu değildim, lâkin acı çektiğimi hissetmiyordum.
Güzel dedim, ah! ne kadar doğru olur bilmiyorum.
(Sahi ya, mutluluk acıyı hissetmemek midir ?
Bunu şimdi düşündüm, tuhaf bir yanına şahit oldum, bir o kadar da anlam taşıyan bir yana.)
Kitabın başlarında insanları gözleme tutkusu var.
Ki; bu benim de zaman zaman severek yaptığım bir şey. Ben burda yalnızlığa değmeyeceğim, bir tür sorgulama güdü demej istiyorum.
Bütün varoluşçular gibi baş kahramanımız Antoine Roquentin'de oldukça yalnız bir başına
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Biliyorsun, birini sevmek, başlı başına bir girişim. Güç ister, yürek ister, körlük ister...
Hele, ilk başta bir an var ki, uçurumdan atlaması gerekir insanın.
Sabahleyin işime gittiğim zaman, önümde, arkamda insanlar görüyorum;
Onlarda işlerine gidiriyorlar. Cesaret etsem gülümserim onlara.
Sosyalist olduğumu, bu insanları hayatıma amaç edindiğimi, ama onların bunu bilmediklerini düşünürüm. Bu benim için kutsal bir eğlencedir efendim.
Var olmaktan başka hiçbir şey yok.
Düşüncem, ben demek, işte kendimi bu yüzden durduramıyorum. Varım çünkü, düşünüyorum. Kin ve varolmanın verdiği tiksindi, bunlar kendimi var etmem ve varoluşun içine gömülmem için bir yöntem. Arkamda bir baş dönmesi gibi düşünceler doğruyor, hissediyorum. Kendimi bıraksam, şuraya, karşıya gözlerimin önüne gelenekler. Ve Bende sürekli bırakıyorum kendimi. Düşünce büyüyor, uçsuz bucaksız bir hal alıyor. Her yanımı dolduruyor. Varlığımı yeniliyor.