Reklam
Yalnız ölüm yalan söylemez!
Ölümün varlığı bütün vehim ve hayalleri yok
eder. Bizler ölümün çocuklarıyız, hayatın
aldatmacalarından bizi o kurtarır. Hayatın
derinlerinden seslenir, yanına çağırır bizi. Ve
biz, henüz insanların dilini bile anlamadığımız
yaşlarda, ara sıra oyunlarımızı yarıda kesiyorsak,
bunun nedeni, ölümün seslenişini duymuş
olmamızdır... Ömrümüz boyunca ölüm bize el
eder, çağırır bizi. Her birimiz ansızın, sebepsiz
düşüncelere dalmıyor muyuz, bu hayaller bizi
öylesine sarıyor ki zamanı, mekânı farketmez
olmuyor muyuz? İnsan bilmez bile ne
düşündüğünü; ama sonra kendini ve dış dünyayı
hatırlamak, düşünmek için toparlanmak
zorundadır. Bu da bir sesidir ölümün.
Kışın bir deliğe gizlenen hayvanlar gibi
kendi içime ne kadar çekilsem, başkalarının
seslerini o kadar net duyuyor, kendi sesimi
boğazımda işitiyordum. Yalnızlık ve inziva
sonsuz, koyu yoğun gecelere benziyordu. Koyu,
yapışkan, bulaşıcı karanlıkları olan ve boş
kentlere çökerek şehvet ve kin uykuları yaymayı
bekleyen gecelere benziyordu. — Fakat
boğazım karşısında ben, kendim için vardım ve
soyut ve mecnunca bir kanıtlama idim sadece.
Sıkıcı bir şey: Cinsel ilişki ânında, iki kişi
yalnızlıklarından kurtulmak için birbirine
yapışır, herkeste aynı delice kıpırdanışlara bir
kapıdır bu, ve yavaş yavaş ölümün derinliklerine
yönelmiş bir pişmanlıkla karışıktır...
Reklam