İçimizde uhte kalan nice umutlara, hayallere dönemez olduk. Olduğumuz yerde kaybedişlerin dibini yaşadık. Kimi zaman sevgiyi, kimi zaman ruhumuzun esintili melodisini. Halbuki şu hayatın en meçhul ikileminde geleceğin atlası olabilirdik. Kendi yolumuzu kendi durağımızı ve kendi isteklerimizi bulmakta deliler gibi özgür olabilirdik. O zaman maviligini yitirmezdi belki gökyüzü...