Ahmet Sait ekmekci
@Ahsaek
22 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yoğun bir kitap eski çevirisi olduğu için anlaşılması zor olsa da düşünceleri anlatmak istedikleri ve sorguları o zamanın dönemine göre altın sayılacak bir kitap .okumanızı oneririm
Reklam
Vazgeçmek
Vazgeçmek, insanın aklı ile kalbi arasındaki en büyük savaştır. Vazgeçmek kabullenmektir. Bu kabulleniş, insanın kendisiyle verdiği en zor mücadeledir. Kalp, uğruna harcanan zamanı, kurulan hayalleri, verilen emeği hatırlatır. "Bunca şey yaşandı, bunca emek verildi" diyerek bırakmamayı öğütler. Akıl ise daha gerçekçidir; kaybedilen zamanı, tükenen sabrı, yıpranan ruhu ve henüz kaybedilmemiş olan geleceği hatırlatır.
Hayatta ayrılıklar kaçınılmazdır. İnsan, ölen birinden ayrılmayı öğrenir; çünkü hayat devam eder. Peki ya insanı yavaş yavaş tüketen, ama hâlâ yaşayan duygular? İşte en zor vazgeçişler bunlardır. Çünkü insan bazen birini değil, bir ihtimali, bir umudu, bir hayali öldürmek zorunda kalır.İnsan aslında çok sevdiği şeyden vazgeçmekte zorlanır. Alıştığı bir hayali, bağlandığı bir ihtimali, "belki bir gün" diye ertelediği bir umudu bırakmak kolay değildir. Ama insanın iyileşmek için, bazı duygularını toprağa gömmesi gerekir.
İnsanın hayalleriyle arasındaki en büyük engel, geçmişinden vazgeçememesidir. Geçmiş; hatıralarıyla, yarım kalan duygularıyla, söylenmemiş sözleriyle insanın aklını sürekli yıpratır . Oysa hayat ileriye doğru yaşanır. İnsan, geride kalan şeylere tutundukça geleceğine odaklanamaz. İnsan böyle durumlarda geleceğine odaklanmak için geçmişinden vazgecmesi gerekir
Vazgeçmek kaçmak değildir. Vazgeçmek, insanın verdiği en cesur karardır. Vazgeçmek; artık canını acıtan bir yükü sırtından indirmek, seni sen olmaktan uzaklaştıran şeylerden kurtulmaktır. Sürekli eksilen, bekleyen, kırılan taraf olmaktan vazgeçmek; insanın kendi geleceğine odaklanmasını sağlar.
İnsan, kontrol edemeyeceği şeyler için üzülmeyi bırakmalıdır. Her şey insanın elinde değildir. Bazı insanlar gider, bazı duygular biter, bazı hayaller gerçekleşmez. Bunları değiştirmeye
Kürşad'ın kırk atlısından birisi benim
Hain babaya çekilen itaatkar ok benim
Uğruna devlet kuran demirci benim
Avrupa'ya kan kustutan atillanın yiğidi benim
Anadolu önününde yurt veren benim
Fillerin altında ezilen geleceğimi
İstanbulda çağ açıp çağ kapatarak yücelten benim
Duraklasa da fetih çağım Viyana'da
Namusunu ciğnetmeyen kurtuluş benim
Sanma ki uykudayım
Küllerimin ardında kor saklarım
Vakti geldiğinde Demir dağı eritirim
Önüme setler çekseler de
Aşacak irade benim
Sanma ki sustum
Fırtına öncesi sessizliğim
Sözüm vakti gelince Gürler
Ben sabrın içindeki kudretim
Geçmişle yarını aynı elde tutarım
Benim adım Türk
Yolu sonsuza uzanan destanım
Tarih benim
Gelecek benim
Var oldukça gök kubbe
Dalgandıkça Sancak
Ebediyyen yaşayacak olan benim
“ Geçmişini unutamadığın için mi gelecek yazamıyorsun, yoksa gelecek olarak gördüğün kişiyi geçmişinde bıraktığın için mi “