6/10
Çok özlemişimmm, kitap okumayı çok özlemişim. Bir oturuşta freida hanımın kitabını bitirmek eski günleri hatırlattı. Ne kadar kötü ya da ne kadar iyi yazarsa yazsın kitapları akıp gidiyor. Diğer kitaplarından farklı bir kurgu okuduk. Kitap okumaya okumaya paslanmışım. Aslında yine bildiğinden gitti; 3 tane ana karakter, iki tanesi sorunlu bir taneside mükemmel harika bir ...
Sadece sonunu zorlamış yani son 3 sayfayı etkileyici bitireceğim diye bir tarafından sallamış. Ayriyeten SPOİLERRR
Kitapta o kadar kötü gösterdiği şeyi en son bilmeyerek ana karaktere yaptırmak ne demek ya. O sahne olmasaydı kitap olmayacak mıydı yani? Hudson yani Jay olayı gereksizdi. Geri kalan yerler sardı, değinmeye çalıştığı konu güzeldi. Kızların en sonunda destek almasına da sevindim. Umarım bunun filmini çıkarmaz.
Reklam
Cringelikten geberdim. Her şey o kadar cringe ve saçmaydı ki şok olursunuz. Kafam o kadar allak bullak ki hepsini toparlamaya çalışacağım.
Altaj, kitabın ilk sayfasına serinin bütün kitaplarının troplarını yazmış. Birlikte konuşalım.
Yaş farkı – 11 kez (bütün kitaplarda var)
Aşırı sahiplenici/kıskanç erkek kahraman – 9 kez
Sadece kadın kahraman onu sakinleştirebilir – 3 kez (sadece 3 kitaba yazmış ama her kitapta var)
“Ona dokunursan ölürsün” – 3 kez (sadece 3 kitaba yazmış ama her kitapta var)
Adam herkesten nefret eder – 3 kez (sadece 3 kitaba yazmış ama her kitapta var)
Yazar resmen karakterlere gün sayıyor. 18 yaşına basar basmaz kızları, 35–40 yaşlarındaki sinir sorunları ve psikolojik problemleri olan amcalara yamıyor.
Ve bütün bu “amcalar”, manyak birer psikopat olduğu için kadının bir saniye yanından ayrılmasına bile kriz geçiriyor. (Bunu da “kıskanç erkek” diye yutturmaya çalışmışlar.)
Tabii ki bu sinir krizini sadece kadın kahraman giderebiliyor.
Erkek karakter herkese b.k gibi davranıyor, vuruyor, dövüyor, öldürüyor; ama ne hikmetse bütün bu problemler kadınla son buluyor.
Birbirleri için birini öldürmek/biriyle tehdit etmek… Her kitabın sonu, başı, ortası full bu şekilde. Ve bu romantik olarak lanse ediliyor.
Bu kitapta “üvey abi” tropu var. İĞRENÇ, tek kelimeyle iğrenç.
Massimo birini öldürerek hapse giriyor ve hapiste kaldığı sürece içeriden mafya örgütünü yönetiyor. Üvey kardeşi Zahara ise ona mektuplarla yardım ediyor.
Hapiste tabiri caizse kafayı tırlatmış, çoklu kişilik bozukluğuyla çıkan mafyamız, üvey kız kardeşiyle evleniyor. Ve son sayfalar... Sanırsın ergen bir kız yazmış gibi saçmalıkları romantize etmiş yazar. Puanım 0 bunlar romantize edilecek şeyler değil. Kitapları tutunca aynı kitaptan 10 tane daha yazmış. Vasatın altı.
Aynı b.kun laciverti
Ana huang'un bütün kitapları mı aynı olur? Çarpık serisi çıktığında kendini okutuyordu, evet klişe bir konuydu ama yeni yazar, yeni yazım tarzı falan kitapları sarıyordu. Bir değil iki değil bu seride aynısı olmuş. Zengin ceo, asistan, neşeli kız, huysuz kız, mafya, huysuz erkek, öz güvensiz erkek, egolu kız, egolu erkek, evlilik anlaşması, ikinci şans... Sadece bunları biliyor. Konular hep aynı: Adamlar inanılmaz zengin ama gel gör ki hiçbir kız sevmemişler ve hayatlarını değiştirecek bir kıza ihtiyaçları var .
Baydı iyice, bu kitabı da bitirirdim ama gerek yok be. İstemeden yarım bıraktım, farkında olmadan beni baymış.
Bu kitapta da öz güvensiz bir erkeğimiz var babası ceo (zenginler) ve öz güvensiz aynı zamanda huysuz kızımız var. Bunlar birbirlerinin yaralarını sarıyorlar zart zurt.
Huang'dan bıkmayan okusun.
Yüz Karası'nın yazarı olduğundan emin miyiz?
Brittainy C. Cherry den okuduğum kitaplar gayet güzeldi, her şey tam kıvamında yazılmıştı. Hatta bazı kitaplarına adeta bayıldım. Bu kitap çıkınca da direkt konusuna bile bakmadan okudum ama şok oldum açıkçası. Bir yazar yazdıkça gelişmez mi? Sanki ilk defa kitap yazan birinin kitabını okudum. Sürekli konudan konuda zıplayıp duruyoruz, duygu geçişleri yok. Sürekli acaba sayfa mı atladım, basım hatası mı oldu diye bakıp durdum. Tamam dili akıcı ama asla belirli bir olay yok. Karakterlerin kişilikleri yok. Sanki önceden yazdığı kitaplarını almış hepsinden bir tutam bir tutam karıştırıp alakasız bir şey ortaya çıkartmış.
Galiba yazarın babasıyla ilgili bir sorunu var. Karakterlerin hepsinin babası deccal gibi. Ayriyeten hepsi bir travma geçirmiş. Sürekli bir bebek düşüyor, ilk kocaları bok gibi, hepsinin panik atağı var. Bir tane kız kardeş var ve her şeye destek çıkıyor. Hem konu bütünlüğü yok hem de orjinal değil, kopyala yapıştır. Vasat üstü vasat, altı boş yani. Layleylom diye okuyup geçtik.
Beğenmedim kısacası. Yazar tıkanmış umarım daha orjinal kitaplarla bize gelir.
Brittainy C. Cherry den okuduğum kitaplar gayet güzeldi, her şey tam kıvamında yazılmıştı. Hatta bazı kitaplarına adeta bayıldım. Bu kitap çıkınca da direkt konusuna bile bakmadan okudum ama şok oldum açıkçası. Bir yazar yazdıkça gelişmez mi? Sanki ilk defa kitap yazan birinin kitabını okudum. Sürekli konudan konuda zıplayıp duruyoruz, duygu geçişleri yok. Sürekli acaba sayfa mı atladım, basım hatası mı oldu diye bakıp durdum. Tamam dili akıcı ama asla belirli bir olay yok. Karakterlerin kişilikleri yok. Sanki önceden yazdığı kitaplarını almış hepsinden bir tutam bir tutam karıştırıp alakasız bir şey ortaya çıkartmış.
Galiba yazarın babasıyla ilgili bir sorunu var. Karakterlerin hepsinin babası deccal gibi. Ayriyeten hepsi bir travma geçirmiş. Sürekli bir bebek düşüyor, ilk kocaları bok gibi, hepsinin panik atağı var. Bir tane kız kardeş var ve her şeye destek çıkıyor. Hem konu bütünlüğü yok hem de orjinal değil, kopyala yapıştır. Vasat üstü vasat, altı boş yani. Layleylom diye okuyup geçtik.
Beğenmedim kısacası. Yazar tıkanmış umarım daha orjinal kitaplarla bize gelir.vasatın üstü bir kitap
Normalde bu tarz kitapları çok itici yazılıyor. Adam yıllar önce terk etmiş sonra kafası esince geri dönmüş oluyor. Bu kitapta ise bir tık daha farklıydı yine çok çok iyi olmasa da idare eder bir tarafı vardı bence.
Alessandra ve Dominic onuncu yıldönümlerini kutlamak için bir gezi planlarlar. Ama Dom çok işkolik olduğu için şu ana kadar olan bütün planları ya unutur ya kaçırır. Ale, kocasının kendisini ihmal ettiğini kabul etmek istemese de yıldönümlerini de kaçırınca ondan boşanmaya karar verir. Sonrasında Dom hatasını anlar falan filan.
Dominic tam olarak sonradan görme bir insan. Parayı bulunca bir yerleri kalkmış. Güya milyarder ama bir dolara bile kıyamaz yani. Alessandra da salaktı açıkçası. Seni on yıl bekleten neydi? Hadi boşandın, sıfır istikrarsın yani verdiğin kararının arkasında dur.
Bir de bu kitaplara en azından heyecan verici bir şey olsun diye bir ters köşe koyarlar bu kitapta o da yoktu. Öylesine bir olay koymuşlar. Her şeye rağmen safe bir kitaptı. Ana Huang, yazım dilini geliştirmiş. İlk kitabıyla bu kitabı arasında büyük bir gelişme görüyorum. Okuma bakımından rahattı yani. Böyle yorgunken algılarınızı kapatıp okuyabilirsiniz.
Reklam