Ahya
@Ahya
Reklam
Serinin ikinci kitabı elem ve kederle dolu olduğundan okumak üzücü olmuştu :( Yüzük Kardeşliği dağılıyor, hepsi başka bir yere savruluyor. Boromir'in olmayışı, Frodo ve Sam'in gidişleri, Merry ve Pippin'in başına gelenler, Gandalf'ın değişimi... İlk kitapta Yüzük Kardeşliği'nin bir araya geleceği kısımları beklemek çok heyecanlıydı hatta okuma hızıma bile yansıyordu. Bu kitaptaysa bir arada olmayışları sürekli ne zaman birbirlerini bulacaklar diye yakınmama sebep oldu. Karakterlerin er geç bir araya geleceklerini bilsem de üzülmeden edemiyorum en çocukça özelliğim herhalde :) İkinci kitap pek tabii kurgu açısından ilkinden daha zengindi. Hiç durağan kısmı yoktu bence. Gandalf zamanında Miğferdibi'ne yardım getirebilecek mi, Frodo ve Sam doğru yolu bulabildiler mi, Aragorn, Legolas ve Gimli buçuklukları nasıl bulacak derken bir Tolkien kitabı daha bitti. Filmlerden gidişatı biliyorum ama film kitapla tıpatıp aynı olacak değil ya, acaba nasıl bir farklılık var diye diye yine heyecanla okundu. Arada Gollum'u boğma isteği uğradı tabii, itiraf etmek gerekirse bazen Frodo'yu da. Kitabın ilk yarısıda ikinci yarısı da çok sürükleyiciydi ama ilk kısım biraz daha ağır bastı benim için. Daha fazla olay barındırdığı için sanırım. Fantastik okumayanlar "Sana ne öğretiyor ki bu? Hiçbir şey" derler ya saçma buldukları kitaplara bakıp. Aslında çok şey öğreniyoruz, güzel şeyler. Gerçek hayatta bile kullanabileceğimiz şeyler. Sam ve Frodo'nun arkadaşlığını okurken bunu fark ediyorum.
Üçüncü kitabı henüz okumadım. Orta Dünya'ya veda etmeyi erteliyorum.
Ali Ural'ın elimde Cesur Yeni Dünya'yı görüp Zamyatin'in Biz isimli kitabını da oku beğenirsin demesi üzerine almıştım. Zamyatin'i o güne kadar hiç duymamıştım. Küçük bir google araştırmasından sonra kitabın Aldoux Huxley, George Orwell, Kurt Vonnegut, Ursula K. Le Guin gibi yazarlara ilham kaynağı olduğunu öğrenince hemen okumak istemiştim. Yanlışlıkla cep boy sipariş ettiğimi fark edince geç gelmesin diye iptal etmemiştim hatta.
Biz 1924'de yayımlanmış distopik bir roman.
Kitapta kişinin kendisiyle ilgili söz hakkının olmadığı, her kararın devletin isteği doğrultusunda alındığı bir gelecek anlatılıyor. Yanlış hatırlamıyorsam zaman dilimi 26. yüzyıl. Her distopyada olduğu gibi bireyselcilik yasak. Bu yüzden 'ben' değil 'BİZ'. Her şey toplum yararına olmalı ama devletin emrettiği şekilde. Ana karakterimiz D-503. İsimler yok, sayılar var. İnsanlar bu şekilde anılıyor. Çünkü bu dünyadaki en kutsal şey matematiktir. Kuralların dışına çıkmayan ve inancının doğruluğundan emin olan D-503 hayatına giren başka bir sayı sayesinde durup sorgulayabilecek, duvarın arkasını görebilecek midir?
Kitap bazı kısımlarda zorlaşsa da okuduğum en karanlık distopyalardan biri oldu. Fakat en çarpıcısı diyemem. Tamamen sakin bir kafayla başladığım halde dönüp tekrar tekrar okuduğum cümleler oldu. Yine de irdelemeye çalışmak güzeldi. Göründüğünden daha fazla anlam barındıran bir eser. Bu kitapla birlikte okuyucular tarafından Kara Dörtleme olarak adlandırılan distopyaların hepsini okumuş oldum. (1984-Cesur Yeni Dünya-Fahrenheit 451-Biz)
Sırada daha karanlık distopyalar var🌪
