Ahya
@Ahya
O kadar sevdim ki bu kitabı.
Aşktan, kederden, ölümden, yalnızlıktan ve daha nice acıdan sessizce deliren üç kadının hikayesi. Hepimiz rastlamışızdır böyle kadınlara, dinlemişizdir hikayelerini. Belki onlardan, belki başkasından. Kitaptaki karakterlerin hayatlarını kendilerinden dinliyoruz . Her bölüm bir kadının hikayesi. Karakterler birbiriyle bağlantılı. Kitabı okuyan herkesin söylediği gibi ilk başlarda kafa karıştırıcı. Kim kimin nesiydi sorusuna cevap arıyorsunuz sürekli. Okudukça taşlar yerine oturacaktır. Olmadı benim gibi soy ağacı çizer, çözersiniz. Olur da okurken sıkılırsanız sabredin göreceksiniz çok güzel bir kitap olduğunu.
Güzel ve hüzünlü. Hani göğsümüzde ağırlık yapan cinsten hikayeler vardır ya işte onlardan biri. Karakterler çok içimizden. Bu yüzden kitap kurgu gibi gelmiyor. Zaten bir nevi değilde diyebiliriz. Kalbim kırık okudum. Ben de hissettim onların acısını. Bu duyguları okuyucuya hissettirmek zannımca hiç kolay değildir. Yazarın kalemine sağlık, tarzını, farklılığını çok beğendim. Yeni bir kitap yazarsa umarım o da Kabuk kadar güzel olur.
Kitaba başlarken yanınızda kalem bulundurun. Altı çizilecek öyle güzel cümleler var ki.
Okuyun, okutturun efendim.
"Bazı şeyler değişebilir," dedi Çarşamba aniden. "Ama insanlar... insanlar aynı kalır.
Bütün gerçek savaşlar haklı olduklarından kesinlikle emin olan iki taraf arasında verilmiştir. Gerçekten tehlikeli insanlar, yaptıkları şeyi yalnız ve yalnız, şüpheye yer bırakmayacak şekilde doğru şey olduğu için yaptıklarına inananlardır.
... Amerika'da yeni tanrılar gelişiyor, gittikçe büyüyen inanç düğümlerine yapışıyorlar: kredi kartı ve otoyol tanrıları, internet ve telefon tanrıları, radyo, hastane ve televizyon tanrıları, plastik, çağrı cihazı ve neon tanrıları. Gururlu tanrılar, kendi yenilikleri ve önemleriyle kabarmış, şişman ve aptal yaratıklar.
"Biz, burada, bu tanrısız yeni topraklardaki eski tanrılar."