Çocukken güzeldik be! Kendi dünyamız vardı. Oyuncak arabalarla taksi şirketimizi kurar, komşunun kızıyla platonik evcilikler oynardık. Rüyalarımız beyazdı o zamanlar. En büyük kabusumuz, rüyamızda gördüğümüz çikolata bahçesinin gerçek olmamasıydı. Sonra deliksizdi uykularımız; yarasız, beresiz… Hepsini yitirdik! Sen sakın büyüme çocuk! Hiçbir şey o çok sevdiğin oyuncak araba kadar mutlu edemeyecek seni. Ve gün gelecek sen hiçbir şeyi o araba kadar çok sevemeyeceksin…
Hayat bir mutluluk piramidiydi. Doğduğumuzda piramidin kalın tarafından başlıyorduk; sonra gün geçtikce inceye, daha inceye, hep daha inceye doğru yol alıyorduk. İş işten geçtikten, geceleri günlere tercih ettikten sonra fark ettik.