Benim mutluluğum söz konusuymuş gibi endişeli ve ısrarlı bir biçimde istiyorum bu görüntüyü ama göstermiyor kendini, hafızaları olmadığı için cezalandırmak amacıyla gözlerimi çıkarabilirim.
Başkalarına gösterdikleri an dışında hiçbir şeye sahip olmayan ; şeylerin özünü değil sadece görünüşerini yakalayan; öz kendini göstermek istediğinde her şeyi yitiren insanlar
İnsan sonsuza kadar kendi koyduğu yasanın kölesi olarak mı kalmalı, yoksa Ruh adına Ruh'u yaşamak için günlerini özgürleştirmeli mi, yoksa dikenlerin ve kafataslarının üstüne düşen gölgesini görmesin diye gözleriyle güneşe mi bakmalı ?