Zaman kırılmıştı. Zaman genleşmiş, zaman tükenmişti. Yaşadıklarımızdan dolayı zaten Tanrı'ya kırgındık. Çiceklere, mevsimlere, şarkılara, şiirlere tutunmaya çalışdık.
Şimdi depresif yağmurlar mevsimindeyiz.
Mukaddes yalanlara inanmaktan yorgun ruhumuz belki de bu hayatta neyi çok istediysek, geri çevrildiği içindir bütün kırgınlıklarımız..
Stefan zweig'ın dediği gibi; "insan bekler, bekler, bekler. Hiç bir şey olmaz."
İşte ben de öyleyim ;epey zamandır hiçbir şey olmayana dek bekleyenler terminalindeki bir yolcunun ruh halindeyim.
Bazı anlar vardır, uzun yıllar geçmesine rağmen günü gelince, ince ve tiz bir sızı eşliğinde gecikmiş pişmanlıklar, yüzünüze yediğiniz sert bir yumruk misali anımsatır.
Bütün bu düşüncelere dalmış ve uzanmış halde tavana bakıyordum o uykusuz gece. içimden neler geçmiyordu ki? haykırmak istiyordum duvarlara çarpar da sesim bütün evrene yayılırdı belki.