Ben verdikçe isteyen ve hep "fedakarlık gerek" diye sineye çektiğim insanlarla kesişti yollarım.
Hani yüreğimde taşıdıklarım ağır gelmedi de bana,
Yorulduğumda umutlarımı tazeliyecek bir yüreği karşımda bulamadığım da tükendim..
Biliyorum söylemiştin heves etmek için bile çok geç
Galiba ben bir yağmurum yağmaktan çoktan vazgeçmiş
Kalkarken arkamızdaki parkı yakmalıydık beceremedik
Bir şey oluyor bazen, bütün dünya senin düşündüğünün tersini bile düşünse o kadar kuvvetli inanıyoruz ki o şeye, gerçekle bağımız kopuyor. Sonrası acı oluyor elbet. Olsun...
Samimi bir acı, sahte bir mutluluktan daha kötü olabilir mi gerçekten?