Ulku Atalay
@Akiile
Beni yaraladı, beni uyandıran.
61 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
İnsanın başka insana acı vermeden yaşayabilmesi için başka bir ideali olmalı; manevi ve ahlaki bir ideali. Bir insanın yüreği, başka yüreklere dokunduğunda anlar gerçek varlığını. Fakat dokunuşlar bazen yara açar; bir söz, bir bakış, bir susku bile keskin bir bıçak gibi değer cana… Oysa iz bırakan her adım acıtmak zorunda değildir. Bir ideal gerek insana, ruhun karanlık dehlizlerinde yolunu kaybetmemek için. O ideal, yüreğin en derin köşelerinde yanan sönmez bir ışıktır; fırtınalı denizlerde sarsılmayan bir yelkendir. O ışık seni öfkenin kör kuyularından çıkarır, sevgiyi bir lütuf değil, bir zorunluluk hâline getirir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir Ayrılık Değil, Kendine Dönüş Hikâyesi
Aylin Balboa’nın Bu Hikâye Senden Uzun Osman adlı eseri, kapağını kapattığınızda zihninizde bir tortu gibi değil, aksine ferahlatıcı bir nefes gibi kalan kitaplardan. Genellikle edebiyatta ayrılıklar büyük dramalarla, yüksek sesli vedalarla anlatılır. Ancak Balboa, bir ilişkiden kopmaya çalışırken yaşanan o uzun sancılı süreci, zamanın insanın üzerindeki dönüştürücü gücüyle ele alıyor. Kitap, bu ayrılama sancısı içerisinde insanın kendi özüne dönmesini, unuttuğu parçalarını hatırlamasını bir zorunluluk değil, zamanın kendiliğinden getirdiği bir iyileşme süreci olarak önümüze seriyor.
Kitabın merkezinde, bir türlü bitmeyen ve karakterin zihninde düğümlenen "Osman" figürü var. Osman, bir eş ya da bir sevgili; aslında adının ne olduğunun bir önemi yok. Çünkü Osman, o karakterin vazgeçemediği, kopmak için her yolu denediği ama her seferinde geri döndüğü o tanıdık "çıkmaz sokak". Balboa, bu kopamama sancısını öyle dürüst, öyle "çıplak" anlatıyor ki; insan okurken kendi içindeki o bitmemiş hesaplaşmaları, o vazgeçemediği alışkanlıkları ve kendi zayıflıklarını utanç duymadan izleyebiliyor. İroni, burada karakter için bir zırh görevi görüyor; başa çıkılamayan acı, yerini kendine gülümseyebilme gücüne bırakıyor.
Ancak kitabın en etkileyici yanı, karakterin bu kaotik ayrılık sürecinin sonunda kendine dönmesi. Osman’dan uzaklaştıkça, aslında yıllar içinde içinde unuttuğu, ihmal ettiği veya başkası için feda ettiği o parçalarını yeniden keşfediyor. Bu süreç, okuyucu için de oldukça rahatlatıcı bir duygu yaratıyor. Okurken, karakterle birlikte siz de "boşluk" hissinin bir son değil, aslında bir "yer açma" çabası olduğunu anlıyorsunuz. İnsan, kopması gerektiğini bildiği o şeyi hayatından tamamen çıkardığında, aslında sadece birinden ayrılmıyor; uzun süredir unuttuğu "kendine"
Bir süredir, “Ben aslında kimim?” diye düşünüyorum. Seninle birlikte olduğumuz zamanlardaki halime ne kadar benziyorum? Kendimi çok sinirli biri sanırdım mesela. Ancak şimdilerde o siniri içimde bulamıyorum. Beni kızdıran şeyler olmadığından değil. Kızacak kadar dahil hissetmiyorum artık hiçbir şeye. Kendime bile dahil değilmişim gibi. Sanki içimden çıkmışım da kol mesafesinden izliyorum olan biteni. Çok da uzağıma gitmiyorum neme lazım. Sonuçta kim olursa olsun, insanın kendini koruyup kollayacak kadar yakınlarında olması gerekir Osman.
