Tahsil hayatım ailemden uzak geçtiği için, birkaç şehrin otogarı ve istasyonu, evimizin salonundan daha sık gördüğüm yerlerdi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Beraber Yaşlandık Biz Bu Yollarda
Bazı insanlar vardı semtimizde.
Hiç tanımadığım,adını sanını bilmediğim. Aynı semtte oturduğumuz için yolda, durakta, otobüste, pazarda filan karşılaşırdık. Bunlardan bazılarıyla ilk karşılaştığımda ya da onları ilk fark ettiğimde ben çocuktum, onlar da genç. Zamanla ben büyüdükçe, onlar yaşlandı, ben yaşlandıkça onlar görünmez olmaya başladı.
Bir şehrin suyundan içince, o şehri sevmeye başlayacağınızı, Kahire'den Saraybosna'ya ya da Kütahya'ya kadar dünyanın birçok şehrinde işitirsiniz. Yetmez, Ulu Cami'de namaz kılmak, yaşlı esnafıyla, mümkünse eşrafiyla sohbet etmek, otogarında vakit öldürmek de gerekir. Taş Çarşısında çırak çocuklarla konuşmak, bir ana kızın sohbetine kulak vermek de iyi olur. Bunları yapınca ancak, o şehrin gözümüzde canlanmaya başladığını, bir manevi silüetinin belirmeye başladığını görürüz.
Sohbet, bu bakışımlılık halini iki insan arasında kuran bir sözel temrin âdeta. Söz, bütün bu belirsiz ve istikametsiz alışverişte kurucu ve doğurgan öğe, daha doğrusu kaynaktır. Söz, içerideki bazı arkları açar, bazı kapıları tıklatır, bazı ışıkları yakar.
Bu sohbetin öğrenilen bir şey olduğunu söylüyor eskiler. "Kız sofra düzmeyi anadan, oğlan sohbet etmeyi babadan öğrenir" demişler mesela.
Bu öğrenimin izlerini dergâhlarda, köy odalarında, barana toplantılarında, yârenlik buluşmalarında, sıra gecelerinde aramak lazım. Eski insanlar sohbet etmeyi insiyaki olarak yapılıveren bir uğraş olarak değil, adeta bir diplomatik faaliyet olarak görmüşler.
Bu sohbet terbiyesinin verildiği mecralar kayboluyor. O yüzden merak ediyorum, acaba aynı seyyah bugünlerde de bizi görseydi daha mı az şaşırırdı acaba.