“Masanı terk etme,” demişti Kafka, “ masanda otur ve dinle. Hatta dinleme bile, sadece bekle, sessiz, sakin ve tek başına olmayı öğrenmen gerek. İşte o zaman tüm dünya senin karşında maskelerini indirecek, kendisini sana sunacaktır. “
Büyükler çocuklaşıyor, çocuklar büyüyemiyor. Kitle kültürünün içinde renksiz, kokusuz, kimliksiz ve kişiliksiz kaldığımız için içimizdeki boşluk büyüyor. Arzu kamçılanıyor ve bizim ancak “tüketerek” dilediğimiz kişi olabileceğimiz telkin ediliyor…