Mehmet E. AKSOY
@Aksoyluemin
Aslında anlatacak pek bir şey yok yaşamak lazım...
Başkalarının yokluğunda da bireyin varoluşu ve yaşamı anlamlı olabilir. Kendi benliğiyle bağlantı kurup içsel keşiflerinde kendi seçimlerini yaparak, insan kendi yaşamının anlamını oluşturur. Kendi özgürlüğümüzü ve sorumluluğumuzu kabul ederek, kendi varoluşsal yolculuğumuzda ilerleyebiliriz.
"Sen gitmiyorsun diye hayat devam etmiyor anlamına gelmiyor."
Bu ifade, bireyin kendi iradesiyle hayatına anlam kattığını ve varoluşun sürekliliğini sağladığını hatırlatır. Başkalarının yokluğunda bile, insanın kendisiyle olan ilişkisi ve kendi seçimleriyle varoluşunu sürdürebilir. Hayatın anlamı, her bir bireyin içsel keşifleri, değerleri ve eylemleriyle biçimlenir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sahi arzulanan hayat neydi; mükemmel olan mı? Eşi benzeri olmayan mı? Peki neden bu kadar eşi benzeri ve mükemmellik arzusu duyumsuyoruz. Mükemmel biri değilken ve yoksun iken neden böyle ütopik hayallerin peşinde takılıp gideriz. Oysa ki kendi benliğimizin farkında ve kusurlarımız ile bağdaşır olabilecek bir yol neden tercih edilmiyor.
Mesele kusursuz veya mükemmellik değil, ne istediğini tam olarak bilememektir.
Bazı şeyleri unutamıyor işte insan. Ne boğazında düğümlenen sözcükleri, ne vedalaşamadan ayrıldığın insanları, ne şimdiki aklım olsaydı dediğin geçmişini ve ne de düşündükçe ben bunu nasıl yapmışım dediğin içini kavuran pişmanlıklarını. Hayat bazen doğru kararlar için anlık fırsatlar sunuyor, bazen de atamadığın her adım için sonu gelmez pişmanlıklar. Ve şu zamanda ne kadar uzun sürerse bir iyilik hali, bende bir o kadar iyiyim işte. Dallardaki meyveleri, yoldaki bir kaç papatyayı görmese gözüm, inan haberim bile olmaz yazdan ve bahardan. Yalan değil, çoğu zaman keyif almıyorum bu hayattan. Bir kaç defa, kaçıp gitmek de istemedim değil aslında. Ama yeni başlangıçları ve o bilindik sonları kaldırmaz artık diye yüreğim, vazgeçtim. Senin anlayacağın, bazı şeyler için fazlasıyla yorgun ve üşengecim. Ama gözlerim ne zaman huzur çekse ve bir bardak çayı içim, atıyorum kendimi yalnızlıklar diyarına. Katlanılması zor boş muhabbetlerden, samimiyetini yitirmiş yüzlerden daha iyi geliyor bana, bu suskunluk, bu yalnızlık. İçimde tarifsiz bir ağırlık var. İster adına tükenmişlik de, ister karamsarlık. İster yorgunluk de, ister huzursuzluk. Bu aralar böyleyim işte..
Bizim büyük bir başarı krizimiz var oda şundan kaynaklanıyor; İsteklerimiz çok yüksek sınırlarda ama yeteneklerimiz alt sınırda. Kullanırken her şeyin en iyisini istiyoruz ama üretirken ürünün kalitesinden kısıyoruz . Beklentilerimiz maksimalist ama becerilerimiz ortalama dolayısıyla beklentilerimiz ile becerilerimiz, hayallerimiz gerceklerimizle bu boşlukta bir gerilim üretiyor. Bu sebepten dolayı gerginiz ondandır şikayetlerimiz. Bu var olan problemi ortadan kaldırabilmek için iki seçeneğimiz var, ya yeteneklerimizi beklentilerimizin seviyesine yada beklentilerimizi yeteneklerimizin seviyesine çekeceğiz.