Ben sabık ozan, ben uğursuz aşık, ben kralın baş yardakçısı, celladı, ben yediği ekmeğe , içtiği suya , soluduğu havaya ,üzerinde yaşadığı toprağa ihanet eden yazman Patasana ...
.......Ben yıllarca bedenimde aynı yöne bakıp farklı şeyler gören iki insanı taşıyorum,iki insanın isteklerini aynı anda getirmeye çalışıyorum.İşin kötüsü,ne tümüyle biri ne de öteki olabiliyorum,ikisi arasında bocalayıp duruyorum...
Aşkı için ölmenin yüceliği yerine, sarayın taş duvarlarında büyüyen kendi değersiz varlığının gölgesine sığınmaktan çekinmeyen, sehiflerin en rezili...
"İnanç, bazen insanların gözlerini kör ediyor. Farklı olana hoşgörü gösterilmesini engelliyor. Kendinden olmayanların ölümünü, yok edilmesini doğal hatta gerekli bir olaymış gibi gösteriyor."