“Bitirdim ben…
Koydum lavtamı kenara.
Mor üçgüller arasında
Gölgeler asılı durdukça
Şakımak da sona erdi, şarkılar da.
Bitirdim ben…
Koydum lavtamı kenara.
Eskiden bülbüller gibi erken,
Çiy düşmüş çalılarda öterken,
Kestim artık sesimi.
Yorgun bir ketenkuşuyum şimdi.
Dudağımdaki ezgiler bitti,
Öttüğüm zamanlar geçip gitti.
Bitirdim ben.
Koydum lavtamı kenara.”
“Maria,” diye bağırdı aniden, “dile benden ne dilersen.”
Kadın şaşkın, ona bakıyordu.
“Eğer elde edecek olsan, şu anda, tam şu anda ne isterdin?”
“Çocukların hepsine ayakkabı. Yedi çift.”