Her ne olursa olsun, müthiş bir surette aşağılara doğru kaydığımızın farkındaydım. Nereye tutunacaktık? Bana ne diyen, bacağından asılı koyunların dudak büken, omuz silken kalabalığı içinde yapayalnızdık. Bana bunun böyle olduğunu anlatan sebepler çoktu...
Hayat sahiden tehlikeli bir yol oluyor, bu yolda mümkün değil yürüyemeyeceğimi sanıyordum. "Ya," diyordum, "babam ölüverirse!" Onun varlığında bana evimin dağılmamasını temin eden bir tılsım var gibi geliyordu.
Hiçbir zaman iltimasa alıştırılmamıştım. İlkokulda tembeller sırasındaydım, uzun zaman onların arasından kurtulamadım, galiba sonuna kadar; lakin bir günden bir güne babam, ne bir hocaya ne de şuna buna, sınıf geçirilmem hususunda ricada bulundu.