Bütün ümidlər üzüləndə, bütün qapılar bağlananda bir apının daim açıq olduğunu hiss edirsən. O qapı haradadır, bilmirsən. Ancaq anlayırsanı nə qədər ki sağsan, heç axt bütün qapılar üzümüzə tam bağlanmır. Həmişə açıq olan bir qapı var. Biz bağlı qapıları açımaq üçün inadlaşmağa adət etmiş insanlar, yalnız son anda diqqətimizi o açıq qapıya yönəldirik.
Hər hansı bir şeyə nə qədər çox diqqət edəriksə,ondan aldığımız təsir də bir o qədər güclü olar.Məsələn,bir yerimiz ağrıyanda fikrimizi başqa yerə yönəldən kimi ağrı azalır,bəzən isə heç hiss olunmur.