Maeglin
@Aldaron
Bir kere bile görmediğimiz, yüzümüzü görmemiş, sesimizi duymamış insanlar bizim küçük dünyalarımızı karartarak büyük meselelerini halletmeye çalışıyor.
Reklam
Generallerin üniformaları ütülenmiş, askerlerin postalları parlatılmış. Türkiye uçurumun kenarında.
Puan vermedi·400 syf.·
Beğendi
·2026 3. kitabı
Konusu ilginç; İstanbul, tarih, mimari, gelecek senaryosu gibi başlıklar bir araya gelince merak uyandırıyor. Kitabı bitirdiğimde fark ettiğim, fikir olarak güzel ama okurken bilgi yoğunluğu içinde boğan bir roman. Yazarın ciddi bir araştırma yaptığı belli. Tarihle, mimariyle, İstanbul’un geçmişiyle ilgili çok fazla bilgi var. Bu açıdan bakınca emek verilmiş bir kitap. Ama tam da bu yüzden, okurken zaman zaman hikayenin geri planda kaldığını hissettim. Bazı yerlerde roman okuyormuşumdan çok, uzun uzun açıklamalar içeren bir metin okuyormuşum gibi geldi. Bilgi ilginç olsa bile, her zaman hikayeye hizmet etmiyor gibiydi.
Kitabın bazı bölümleri gerçekten merak uyandırıcı. Şimdi ne olacak? dediğim yerler elbette ki oldu. Ama bu tempo sürekli korunmuyor. Arada uzun detaylara girildiğinde ritim düşüyor ve ister istemez okuma hevesini azalıyor. Dil konusunda da çok çarpıcı, akılda kalan bir anlatım bulduğumu söyleyemem. Anlatım anlaşılır ama beni içine çeken, duygusal ya da edebi olarak etkileyen bir tarafı pek olmadı. Karakterler de bana çok güçlü gelmedi. Ayrıca kitabın sevmediğim kısmı Kurtuluş Savaşı dönemi İstanbul işgalini bire bir kopyalamış olması. Kurgu yazılıyorsa işgalin de ayrıca kurgu ile yazılmasını beklerdim. Yaşanan tarihi alıp kopyalayıp kitaba eklemek bence büyük hata. Ayrıca bir 37 ekran televizyon kısmı var ki komple sinir bozucu. Bilgisayarlar, tabletler bulabilen isyancılar için nedense bir televizyon bulamayıp 37 ekrana talim kaldık bu zamanda havası yaratmak istenmiş ki neyle hangi bağlantıyla izleyecekler o 37 ekranı Allah aşkına ya.
İlgi alanı tarih, mimari, İstanbul ve komplo–gizem tarzı olan okurlar için yer yer keyifli olabilir. Sadece benim için, potansiyeli yüksek ama tam olarak karşılık veremeyen bir okuma deneyimi oldu. Okudum, bazı
Kitapla ilgili beklentilerim ortalamanın üzerindeydi. “Gece Yarısı Kütüphanesi'nin, Zamanı Durdurmanın Yolları'nın yazarından dokunaklı başka bir kitap daha mı okuyacağım?” diye merak etmiştim. Kitap boyunca hep kötü değildi tabi hikaye ama beni gerçekten yakalayan, derinlemesine etkileyen bir tarafı da olmadığı hissini yaşadım.
Okurken hissettiğim ilk şey, fikrin ilginç olması ile anlatımın bana hitap etmesi arasındaki uyumsuzluk oldu. Kitapta güzel mesajlar var; yeni başlangıçlar, umudu yeniden bulma, yaşamı takdir etme gibi. Ancak bu mesajlar zaman zaman o kadar doğrudan ve yüzeysel aktarılıyor ki bir yerden sonra sürekli bana bir şeyler öğretmeye çalışıyor gibi hissettim. Bir roman okur değil de fazlasıyla kişisel gelişim kitabı okur gibi hissettiğim oldu.
Hayatla bağını büyük ölçüde koparmış bir ana karakter, beklenmedik bir miras, yeni bir mekan… Başlangıç için merak uyandırıcı. Ancak kitap ilerledikçe hikayenin çok tahmin edilebilir bir yolda ilerlediğini gördüm. Bir noktadan sonra nereye varacağını sezmek rahatlıkla mümkün oluyor ve bu da okuma heyecanını azaltıyor. Kitabın en zayıf tarafı, klişelerden tam olarak kurtulamaması oldu. Hayat, umut, yeniden başlama gibi temalar çok bilindik şekilde ele alınmış. Bu temalar elbette kötü değil ama daha derin ya da daha özgün bir işleniş beklerdim. Kitap, bu duyguları yüzeyde dolaştırıyor, okuru zorlayan ya da düşündüren bir katman ekleyemiyor.
Karakterler konusunda da benzer bir eksiklik hissettim. Derinlik ararken çoğu zaman yüzeyde kaldım. Grace’in duygusal dönüşümü ve kendi içindeki değişimi daha uzun soluklu, hikaye içinde daha organik biçimde görmek isterdim. Grace'nin yaşadığı dönüşüm bu sebeple çok ikna edici gelmedi bana. Daha çok “olması gerektiği için olan” bir değişim gibiydi.
Aynı zamanda kitabın iyi
Reklam