Aleyna Emre
@Alealey
74 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Artık okulu seviyordum, okulun dört duvarı arasında kafamdaki her şeyi söküp atabiliyordum. Orada savaşın ve ölümün dehşetini bu kitaplarla unutabiliyordum. Orada gazetelerin hışırtılarını, sefaletin iniltilerini, yiyecek ve giyecek hakkındaki konuşmalarla şapkamın yarattığı eleştirileri duymuyordum. Okulda bu düşünceleri silkip atıyor ve ancak o zaman bir çocuk olabiliyor ve ancak orada genç olduğumu, hayatın önümde uzadığını hatırlıyordum. Yanı sıra orada daha cesur oluyordum. Artık Amerikan kadınları hakkında birçok şey okumuş ve öğrenmiştim; cesaretleri nedeniyle onlara hayrandım. Zincire vurulmuş durumda olan bana göre, onlar rüzgar kadar özgürdüler. Savaş, tek avuntum olan Amerikan okulunu elimden alamazdı.
Beni gördüler, koşarak gelip sarıldılar. Babaannem paltosunun içine aldı beni. Onlara sanki birer yabancıymışlar gibi bakıyordum. Gerçekten de yabancıydılar, çünkü başka bir yaşantıdan gelmişlerdi. Bir daha geri dönmeyecek olan rahat, sıcak, mutlu günlerin insanlarıydı onlar.
Annemin öpücüğü günün doruk noktasıydı. Ondan önce olan her şey, yani güneş ışığıyla aydınlanmış odam, babamın beni havaya fırlatması, İnci'yle itişip kakışmam, hepsi annemin öpücüğüne tatlı bir hazırlık devresiydi aslında. Serin, yumuşacık, gül kokuları ile dolu olan annemin öpücüğüne...