Ona bir düşman gibi davranılmamalıydı,aksine aile sorumluluğunun gereği olarak ona karşı duyulan nefret bir kenara bırakılıp sabredilmeliydi,yalnızca sabredilmeliydi.
Ailesi,dünyanın fakir insanlardan beklediği her şeyi yerine getiriyordu,babası bankadaki küçük memurlara kahvaltı götürüyor,annesi dışarıya dikiş dikeceğim diye durup dinlenmeden çalışıyor,kız kardeşi müşterilerin arzularını yerine getirmek için tezgahın arkasında oradan oraya koşuşturuyordu,fakat ailesinin gücü bundan fazlasına yetmiyordu.