Gitmem gerekiyordu. Çünkü kale zindanında kalmış, oranın yaşam şartlarını görmüştüm. Açlığı, dayağı, eziyeti ve diğer zorlukları… Birkez daha dayanamazdım.
Bilmezler nasıl aradık birbirimizi,
Bilmezler nasıl sevdik,
İki yitik hasret,
İki parça can.
Çatladı yüreği çakmaktaşının,
Ağıyor gök kuşaklarının serinliğinde
Çağlardır boğulmuş bir su...
Ağıyor yeşil.
Ahmed Arif