f’

Yalnız kaldın dağda, değil mi? Dünyanın ortasında, sipsivri, çırılçıplak…
Reklam
İnsan hep kendisini yürekli sanır. İçine bir korku düşünce de bunu olağan saymaz. Kahrından ölür, delirir.
Her tepeden bir gün doğacak. Bir gün doğacak. Bir gün, bir gün, bir gün…
Sen yalnız hiç korkma arkadaş! Hiç mi hiç korkma! Yüreğine korkuyu uğratma. Korkan yürek makbul bir yürek değildir. Sesi çabuk kesilir.
“…İnsan olmak Katmer Ana, insan olmak. Her işin başı bu. Korkudur insanı alçaltan, insanlıktan çıkaran…”