büseyne
@Alfadi
17 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
"Kalabalık,kaotik ortamlardan sessizliğe adım atınca insanda ilk anda yoksunluk duygusu gelişebilir. Sükûnetin şifa verdiği görünce yeni mekâna alışır."
Sayfa 138
Reklam
Hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam edemezdim. Orta yerdeki anlamsız boşluk, kocaman ağzını açmış arkasından gelen her şeyi acımasızca ve iştahla yutuyor,asla doymuyordu. Sanki önümdeki yol birdenbire bitivermişti. Günlüğün boş sayfaları. Sayfa arasında unutulan kimsesiz çiçek.
Sayfa 118
Bir Çehov öyküsünün tekinsiz suskunluğuna bürünmüştük; birazdan aramızdan biri sebepsiz yere ölecekti yahut her birimiz zaten kendi azaplarına doğru yolculuk eden ölülerdik.
Sayfa 77
Yeniden yalnız kalınca, dinlemekle geçmeyecek bir ruh yorgunluğu çöktü üstüme; hiçbir şeye inanacak, umut edecek gücüm kalmamıştı. Uyumsuzun biriydim ve hayat yetişmeye çalıştığım her vagondan beni dışarı atıyordu. Kollarımdaki derman tükendiğinden tutunmayı da bıraktım, içimdeki düşmanla boğuşmaktan usanmıştım.
Sayfa 73
İnsanın cehennemi ihtiraslarının durmadığı yerde başlıyor.
Sayfa 49
Reklam