Bir zamanlar sevmenin ve sevilmenin ne demek olduğunu yalnızca kelimelerle anlatmaya çalışırdım. Oysa insan, gerçekten sevildiği o an anlıyor. Kalbine dokunan bir ses, ruhuna sarılan bir his oluyor. Meğer “bir daha kimseyi sevemem” demek, hiç sevilmemiş kalplerin çaresizliğiymiş. Yani benim. Ama sevildiğini hissettiren bir yürek varsa, işte o zaman insan, aşkın ne kadar büyük bir lütuf olduğunu anlıyor.
Ben de şimdi fark ediyorum, değer görmeyen bir kalbin nasıl yok olduğunu ve karşılıklı sevginin, insanı nasıl yeniden var ettiğini. Gerçekten bu hissiyatımı anlatmak isterdim. Çünkü insa gerçekten sevildiğinde yalnız kalmıyor, kendi içinde de çoğalıyor. Değer gördüğün, sevildigini hissettiğin bir çok kişi bu duyguyu anlar. Bazı insanlar hayatımıza girer, giremeden biter veya gider, aslında alın yazısı kaderdir. Allah herseyin en doğrusunu gösterir şükür.