Zülmətdən aydınlığa açılan bir qapı olur… Sizlər qurdalayıb, eşib üzə çıxara bilərsiniz bəlkə də. Tapsanız əgər o sökük salxaq qapını, içinizdə göyərəcək illərdir görməzdən gəlinmiş işığa çıxmaq istəyi. Əgər ki görsəniz çıxış qapısını, lazım deyil, anlatmağa çalışmayın heç kəsə nəyin necəliyini. Anlaya bilməzlər. Heç kəs anlamaz. Siz görmüsünüz qaranlığı da, işartını da. Bu, kafidir. Həyat cizgisinin üzərində büdrəyən kəndirbazıq hamımız. İçimizə xaosun qılıncları sancılmış, arxamızda isə geridə buraxdığımız üzlər getdikcə xırda parçalara ayrılır. Hissələrə ayrılan insan parçaları üzərimə qonur. Budur, qorxaq insanlar irili-xırdalı zərrələrə ayrılmağa məhkumdur. Qorxuysa, yalnız gözlə görülməz olduğunda gerçək olur. Əvvəl axır gerçək olur. Nəhayət, İpin sonuna vardığımda fərqində oldum üzərimdəkilərin. Lakin xatırlamadım. Keçmişin qalıntılarını üzərimdən çırpdım… Qapıya gəldikdə isə, o çıxış yerini yerlə yeksan etmişəm. Orada qapı yoxdur…