İnsan kendi gerçekliğini yaratır, sınırlar zihinseldir ve kişi isterse “tanrısal” bir bilinç seviyesine ulaşabilir. Kitapta “okul” metaforu üzerinden, sıradan düşünce kalıplarından çıkmayı öğreten bir sistem anlatılıyor.
Dis dünyamin kalitesinin daha iyi ya da daha kötü olmasinin benim temel sorumlulugum oldugunu, hayatimdaki tersliklerin ve bazen trajik olaylarin Olus seviyeme bagli oldugunu ve bunlarn yalnizca korkularimin, yıkıcı düsüncelerimin ve olumsuzca kurdugum hayallerimin maddelesmis halinden baska bir sey olmadigini fark ettigim andan itibaren sikayet etmekten, baskalarini suçlamaktan, pismanlik duymaktan ya da kendime acimaktan vazgeçtim.
Çok dost olmasan,
çok olmazdı düşmanların da!
Çok galip gelmek istemesen,
kim bilir böyle çok yenilmeyecektin.
Çok gülmesen belki bir zaman,
böyle öç almazdı hayat;
ağlamazdın
çok…
Çok sevmesen,
çok özlemezdin.
Çok görmesen, bilmezdin;
çok bilmesen çok acıtmazdı hayat…