Zamandan tasarruf edeyim derken aslında başka şeylerden tasarruf ettiğinin kimse farkında değildi. Yaşamlarının gittikçe daha zavallı, daha tekdüze ve daha soğuk geçtiğini kavramak istemiyorlardı. Bu gerçeği sadece çocuklar taa yüreklerinde hissettiler. Çünkü artık kimsenin onlara ayı racak zamanı yoktu.
Oysa zaman yaşamın kendisiydi. Ve yaşamın yeri yürekti. İnsanlar zamandan tasarruf ettikçe, zaman azalıyordu.
Hızlı başlamalı aşk,
Bazen durgun, bazen dalgalı...
Ama hep taze kalmalı,
Alıp giden zamana inat.
Aylardan Aralık olmalı,
Ve ayin onikisi...
Yanında durmalı aşk,
El tutma mesafesi...
Siyah saçları,
Kara gözleri,
Yüzünde çilleri olmalı aşkın.
Güzel kokmalı,
Narin olmalı,
Ve hep gülümsemeli aşk...
Gözleri olmalı,
Bakmasını bilen...
Ve duygusal olmalı,
Acıya bile gülebilen...
Ne olursa olsun,
Seni sevebilen...
Sen aşk olmalısın,
Ve ben senin aşığın...
Hiç gitmesin sıcaklığın,
Sonsuza dek küçüğüm...
Karanlıkta ışığın parlıyor.
Bilmiyorum, nereden geliyor.
Çok yakındaymış gibi görünüyor,
Oysa o kadar uzak ki.
Adını bile bilmiyorum,
Ama ne olursan ol;
Parla, parla küçük yıldız!