Adımın önündeki hiçbir vasfım benim değildi. Bir gün ablalığım, evlatlığım, dostluğum o çok sevdiğim mesleğim, hepsi gidebilirdi. Hepsi alınabilirdi adımın önünden... Ama kulluğum... Her şart ve durumda şifâm kulluktu... Kulluğun içindeki acziyetimdi.. Her çaresiz anımda beni sorgusuz sualsiz sarıp sarmalayan kul olduğumdu... Yaralarıma bir bir merhem süren kul olduğumdu... Elimden tutan kaldıran kul olduğumdu... Kimsesizdim, yapayalnızdım sahibim kul olduğum oldu...Gücüm, kuvvetim, dermanım, şifâm hepsi O'ydu (C.C.) Kulluktan daha büyük bir şeref, daha büyük bir şifâ bilmiyorum..