Bu hayatta en çok özendiğim kıskandığım şeylerden biri
bazı insanlar var; kelimeleri sadece ses olsun diye kullanmıyor, sadece konuşmuş olmak için konuşmuyorlar. Karşılarındakinin ruhunu sevgiyle izleyip onlara yalnız olmadıklarını fısıldıyorlar. Öyle şefkatli, öyle içtenler ki... Bence böyle insanların kötü olma ihtimali neredeyse hiç yok. Ben de sözleriyle kalpleri ısıtan o insanlardan biri olmayı diliyorum. Ağzımdan çıkanların imtihanım değil; her kelimesinin karşımdakine bir nefes, bir teselli olmasını istiyorum. Sözlerim birinin yüreğini sarıp sarmalasın; bir cümlem, insanların en derinlerinde solan çiçeklerini yeniden açtırsın istiyorum. Ve karşıma her daim böyle yüreklerin çıkmasını diliyorum.