Bazen düşünürüm,ne kadar garip mahluklarız? Hepimiz ömrümüzün kısaldığından şikayet ederiz;fakat gün denen şeyi bir an evvel ve farkına varmadan harcamak için neler yapmayız?
Fakirlik, içimizde etrafımızda ahenk bulunmak şartıyla zannedildiği kadar korkunç ve tahammülsüz bir şey değildir. Onun da kendine göre imtiyazları vardır. Benim çocukluğumun belli başlı imtiyazı hürriyetti.
Yeni bir elbise giyen adam az çok benliğinin dışına çıkmışa benzer; kendinden uzaklaşmak,ona bir değişikliğin arasında bakmak ihtiyacı, yahut "Ben artık bir başkasıyım!" diyebilmek içindir.