Balkondan şöyle bir baktım.
Şehir bir akvaryum gibi parlıyordu.
İnsanlar ışıklarını yakmış
yalnızlıklarını saklıyordu.
.
-Işık
yalnızlığın en kibar perdesidir.-
Tanrım…!
bize kalpler verdin
ama dünya
kalp diliyle konuşmuyor
sevgi bile
bazen silah gibi taşınıyor
ve merhamet
en çok savaş meydanlarında aşınıyor
.
-savaş
insanın içindeki merhametin
katlidir,
dünyanın vicdanını kaybetmesidir-
.
bir gün
mahşer kurulunca
sorarlarsa bize
“ne yaptınız dünyayla?”
.
diyeceğim ki
‘bir avuç vicdan sakladık
enkazların altına
bulursanız
insanlığa verin’
Tanrım…!
bize bir dünya verdin
biz mezarlıklar yaptık
insan,
toprak bulunca ev değil