Olur ya belki okursun diye yazıyorum bu satırları Çünkü sana söyleyemediğim Çok şey bıraktım yüreğimde O kadar yarım kalmışım ki sana ne pahasına olursa olsun
Seni kaybetmek geçmiyordu içimden
Özlemek diye birşeyin var olduğunu
Yokluğunun sabahında anladım
Öyle bir bakışın
Öyle bir gülüşün
Ve öyle bir ses tonun vardı ki
Unutmak için çok çabaladım
Ama maalesef başaramadım
Biliyorum her yara iyileşmek zorunda değil
Bazı yolların da sonu olmaz kimi zaman
Bizimde bir sonumuz yoktu ve yüreğimdeki
yara kabuk bağlamaz oldu
Ne zaman her şeyi bir kenara bırakıp
Sana sarılmak istesem
Bakışlarındaki dikenli tellere takıldı kollarım
Oysa o kadar dökmüştüm ki içimi
Maalesef sen bana hep sağır kaldın
Ve hiçbir zaman
yüreğinin feryadını duymadın
Sana anlatacak. Birşeyim kalmadı artık
Bu defa beni anlaman için değil
Bundan sonra anlaman gereken birşey olmadığını bil diye yazıyorum
Bir zamanlar
beni gerçekten seveceğini Umut ederdim
Bunun içinde Allah'a çok dua ettim
Her gece uyumadan önce
Hatta uykumun en ücra yerinde
Fakat farkında mısın bilmem kadın
Sen bu hayatta benim kabul olmayan
"Bu gün durup dururken birşey fark ettim ben bugüne kadar ne yaptıysam kendime yapmışım oturdum bir köşede uzun uzun düşündüm kendime acıdım insan kendine acır mı? ben acıdım. Meğer çok ödün vermişim kendimden başkalarının mutluluğu için ne çok düşmüşüm dizlerimin üzerine ne çok susmuşum haklı olduğum halde saymadım boşa giden günlerimin arkasından bakıyorum şimdi aynada gördüğüm yüzümü tanımaya çalışıyorum... inandım en güzel yarınlar için kendime kızıyorum kendime dedim ya ne yaptıysam kendime yapmışım onlar vurmuş ben ölmüşüm...