Alper Demircan
@AlperDemircanOfficial
Canım Kendim.
Reklam
Ahmak1000Kitap
Ahmak, adeta sinsi bir örümcek gibi ağlarını örmüş kapının ardında bekliyordu. Avının, kıvrıla kıvrıla ipten yere inmesiyle onu fena halde haklayacaktı! Odasında, aynanın önünde duran bıçağın sapından küçük hamleler halinde parmak uçlarıyla tutarak sessizce eline aldı. Ahşap saplı, bir karış kadar boyu olan bıçak, ahmağın durduğu yere çok yakındı. Hareket etmesine bile gerek kalmamıştı. Tavşan kadar sessiz, heykel kadar da hareketsiz bir şekilde ayaklarını dahi oynatmadan, eline aldığı bıçağı avucunun içine güzelce yerleştirdi. Bir yandan gözü hırsız sandığı komşunun üzerindeydi. Onu bir saniye bile gözünden ayırmıyordu.
Ahmak
Alper Demircan 
Ahmak
İnsanın eksik yanında hissettiği acısının sebebi, yokluğun keskin netliğinden kaynaklı değildi. Bu durum, yeri belli ölülere tutulan yaslara ise pek benzemiyordu… Acının en etkili silahı da her zaman için belirsizlikti.
Bilinmez vakit çok acımasızdı. Süregelenin, yaşanacak tüm zaman boyunca üstüne basa basa, ısrarla hatırlanmasıydı. Bu yüzden canı en çok acıtan hep müphem zamanlardı. Belki de “Ahmak”lık, acıyla baş etmenin bir yönteminden var olmuştu. Yadırgayanların, bir insana yakıştıramadığı kötü karakter örtüsüydü. Fakat bir başkası için acıyla baş edebilmenin tek yoluydu da aynı zamanda…Korku-Gerilim
Alper Demircan Ahmak
İnsanın eksik yanında hissettiği acısının sebebi, yokluğun keskin netliğinden kaynaklı değildi. Bu durum, yeri belli ölülere tutulan yaslara ise pek benzemiyordu… Acının en etkili silahı da her zaman için belirsizlikti.
Bilinmez vakit çok acımasızdı. Süregelenin, yaşanacak tüm zaman boyunca üstüne basa basa, ısrarla hatırlanmasıydı. Bu yüzden canı en çok acıtan hep müphem zamanlardı. Belki de “Ahmak”lık, acıyla baş etmenin bir yönteminden var olmuştu. Yadırgayanların, bir insana yakıştıramadığı kötü karakter örtüsüydü. Fakat bir başkası için acıyla baş edebilmenin tek yoluydu da aynı zamanda…
Herkes şoktaydı! Mekanik Başkan artık bizimle olmayacaktı! Her yere sinsice ölüm sessizliği çökmüştü. Üzgün ve yoğun kalabalığın uğultusu bir anda durmuştu!..
Anıt mezarının başında artık sonsuz bir yas vardı. Kendi mezarına doğru yürüyen mekanik bedenin ardından herkes gözyaşı döküyordu. Kimse bu duruma hazır değildi ve böyle bir sonu beklemiyorlardı! İnsanlar, birer birer evlerine çekildi ve ışıklar usulca kapandı.
Herkes o gece diğerlerinden çok farklı bir sabaha uyandı. Mekanik Başkan’ın son vedasının ardından mevsimler, yıllar geçti ama o hâlâ yoktu. Yıllar boyunca o kapı bir daha hiç açılmadı. Söz verdiği gibi, hiçbir şekilde iletişim kurmadı.
Alper Demircan
Melodi
Alper Demircan
MelodiReklam