Çocuktum
Ağlamak nasıl olur bilmiyordum
Gözyaşlarım gülüşlerimde saklıydı
Hüzünlerim gözlerimde
Yanarken içim her nefesimde
Öğreniyordum
Yaşamayı bir şekilde
İki teli eksik bir sazım vardı
Ara sıra oynuyordum keyfimce
Onlardan biri çalmadan önce
Çocuktum
İlk acılarım o günlerden kalmaydı
En kötü anılarım
Küçük bir çocuk daha vardı evin içinde
Henüz dördünde
Olan bitenden habersiz
Kendi derdinde
Soğuk bir kış gününde
Çocuktum
Karanlık bir akşam
Daracık bir sokaktı
Bir oda bir salondu
Mabedin ismi gecekondu
Penceresinde demir parmaklıklar
Sarı çiçekli bir perde
Işığın rengiyle uyumluydu
Söylenecek çok şey vardı
Kalabalıklar suskundu