Önemli olan affetmek, unutmak, iyileşmek değildi. Önemli olan yalnızca ve yalnızca, geçmişi geçmişte bırakabilmek ve şu anda yaşayabilmekti, geçmişin etkilenmesine izin vermeden . Çünkü ancak o zaman geçmiş, gerçekten geçmiş olabilirdi.
Suyun altında izler kaybolur, yaralar iyileşir
sandım. Su temizledi belki o yaraları ama yaktı da, çok yaktı canımı. Dikmeyi öğrenmedim yaralarımı, bant yapıştırıp iyileşmesinin umdum; zaten elime iğne verseler, kendime kakıp dururdum.