“Bu ne anlama geliyor?” diye fısıldadı.
“Ne?” diye sordum kısık sesle.
Briana güzel gözlerini açıp bana baktı. “Bu sessizlik,” dedi hayal meyal. “Senin sessizliklerini biliyorum. Benimle yalnız kaldığında sessizleştiğinde, bunun beyninin durgunlaşmasıyla ilgili olduğunu biliyorum. Dışarıdayken de beyninde çok fazla gürültü olduğu için sessizleşiyorsun. Ama bu sessizliği bilmiyorum. Bu neyle ilgili?”
Gözlerinin içine baktım. “Bu seninle ilgili.”
Hepimiz biraz hasarlıyız, Briana. Bizler birer mozaiğiz. Tanıştığımız insanlar ve yaşadığımız şeylerden oluşuyoruz. Rengarenk, karanlık, tırtıklı ve güzel yanlarımız var. Senin her parçanı seviyorum. Var olmamalarını dilediğin parçalarını bile.